Bir an için sinirlenmemizin, sevgi dolmamızın yada yüreğimiz patlayacakmış gibi heyecanlanmamızın sebebi nedir?Bu sıralar davranışları inceliyorum.İki seçenek var: Pessimist görünmek istemiyorum bu nedenle mutluluğu ele alacağım. Vücudun beyinde ve sindirim sisteminin bazı organlarında ürettiği serotonin denen bir hormon var.Bu hormon mutlu olmanızı tetikler.Çikolata yiyen bir bireyin sakinleşip mutlu olmasının sebebi budur.Bu durumda gerçekten insanlara ihtiyaç duyar mıyız?Uzun süreli aç kaldığım zamanlarda gergin hissediyordum ve bir kişi bile beni normal halime geri getiremiyordu.Doğru insan olmadığı için mi yoksa herhangi bir bireyin de beni normal halime çeviremeyeceğinden mi bilmiyorum ama sakinleşemezdim.Oysaki yemek yesem hormonlarım düzelse sakinleşebilirdim.Anlatmaya çalıştığım şey bu işte.Lakin sevdiğimiz herhangi bir insandan uzaklaştığımızı veya onun gittiğini düşünecek olursam ne avutur ki beni? Ruhla bedeni bağdaştıramıyorum. Ruhumla bedenim ayrılalı çok uzun olduğundan sanırım.

Kendimi bir bütün hissetmezken, hiç bir şiire uyak olamam ben, Eğer mutluysam yaşadığımı kontrol ederim, inanamam ben.