Zamanla insanları anlamayı bıraktım. Belki onlar beni anlar diye yazarlık yapmaya başladım. Her ay neredeyse iki yüz kişinin içine fikirlerimi işliyorum. İnsanlar bana dışarıdan baktıklarında yalnız olduğumu görüyorlar. Oysaki ben o sırada içeride kelimeleri sıraya koyuyorum. Hiç tanımasam bile bir insanın hayatına dokunmak en yakınımdaki insana dokunmaktan öylesine kalıcı ki.Okuyucularım oldu. Benim siluetim yalnız olsa kaç yazar, kalbim de öylesine kalabalık.
Merak etme mutsuz değilim. Daha iyiyim artık.