En küçük yaşlarımda ilk yazı yazmaya başladığımda anneme anneler gününde yazdığım mektup özetle şu şekilde: O kadar acı çekmişsin ama buna değer çünkü böyle güzel bir kız oldum. Bir on yıl bu kadar şey değiştirir mi? Hiç bir şeyi saklamayacağım artık. Yaptığım hatalarla gurur duyuyorum. Bundan iki sene önce yeme bozukluğu oldum. Önce bulimia sonra anoreksiya. Bir buçuk ayda kırk kilo verdim. Sağlığım umurumda değildi, yeterki o ufacık,şirin, zayıf, sevilen kızlardan olmak istedim. Çok uzun süre neredeyse hiç yemek yiyemedim. Soğuk çayla beslendim. Ne yaptıysam kendim yaptım. Yemek yediğim zaman çocuk öldürmüş kadar suçlu hissettim çünkü…

İnsanlar için kim yada ne olduğunuz değil hangi marka giyindiğiniz, inci bir kolyenin üzerinizde nasıl göründüğü, bir elbisenin içerisinde ne kadar ince görünebildiğiniz önemli. İşin kötüsü kemiklerimin sızısından uyuyamaz hale geldiğimde bile insanların eleştirilerine hale maruz kalıyordum. Durmadan her fırsatta spor yapıyordum, bomboş bir mideyle. Kaburgalarıma daralsın diye bandaj sarıyordum. Kaldı ki on sekizime geldiğimde ameliyatla aldırırım diye düşünüyordum. Diğer kızların aksine uzunum ve omuzlarım geniş. Sırf bu yüzden bile kemikler kesilebiliyor mu diye on üç yaşımdan bakmaya başlamıştım. Çekeceğim acı umurumda değildi. Biri bana aşık olsun falan diye hiç değildi. Popüler kız olmak da istemedim. Zamanla insanlar yüzünden kendime olan saygımı yitirmiştim. Tek isteğim kendimi artık sevmekti, egodan ziyade kendime saygı duyabilmekti. Hoş hala becerebilmiş değilim ama en azından deniyorum. Yemeye çalışıyorum. O günlerde insanların bana söyledikleri şey yüzünden hala çoğu zaman istifra ediyorum çünkü kırıldı dümen. Battı o gemi.

Oysaki bilmiyorlar ki ben sekiz yaşından beri şiir,kitap yazıyorum.Ne resimler yapıyorum, nasıl şarkı söylüyorum…Belki yüzlerce belki binlerce kitap okudum. Derimi yırttım evet çünkü kız kardeşime gelebilecek herhangi bir zarardan onu korumak istediğim için daha sekiz yaşındayken kas yaptım. İnsanlar öyle ki elini daldırsa inci bulabilecekleri yerde su zerre bulanık olsun direk vazgeçmeyi tercih ediyorlar. Bir de kendilerini tatmin etme yöntemleri var tabii. Önyargı bunlardan birincisi.

Ellerinize sağlık.