Dur dedim kendime. Frenlerin tutmuyor biliyorum, endiseni anlıyorum. Dur dedim senin gozyasin baskasinin gülümsemesi haline geliyor. Kendine gel günesi beklemeden uyan, esprilere muhtaç olmadan gülümse, umudun olmasa da sabret. Sinirlensen de sivrilme, okları kendine çevirme. Kendini sev, onu kalenmis gibi koru. Aynaya bak, ölene dek kim seninle tekrar hatırla. Gördüklerinden nefret de etsen uzun uzun izle onu, tanı tanı ki koruyabil. Dokun, sana yapılanları ruhundaki yaraları hisset. Birkaç sarki dinle, tekrar bul kendini sözlerde. Aynada kendimi goremedigim sabahlarım ne de çoktur benim, siirsin basligin yok, sabrın var, gecenin gündüzü yok, gökyüzün var ama bakacak yüzün yok. Kendinden baska kimseyi dünyanın merkezine koyma, sen big bang degilsin , olamazsın. Yarımdan iki olmaz, yarından bugün çıkmaz. Uyan , hapsoldugun bedenin parmaklıklarını boya. Hayatta kalamiyorsan içinde yasat kendini.Sözün yoksa özün var.