Dün gece dünyadaki en öfkeli insan olabilecegime yemin ederken suan o kadar sakinim ki kendimi taniyamiyorum. Uykuya ihtiyaç duymazken suan oldugum yerde ayakta uyuya kalabilirim gibi geliyor.Iki uc arasında gidip gelmek beni böylesine yorarken bazen günlerce gece yarılarına tavanı izleyerek ulasirken bazen yataga yattigim gibi uyuya kaliyorum. Beni ben yapan seyleri seviyorum ama dinlendigim sirada bile bir parkurda gibi hissediyorum kendi icimde. Ruhumun iki ucu bir ucurum ve ben tutunmaya calisiyorum ama elimi hissetmiyorum gibi sanki. Sirenler caliyor bense olaylardan kacan cocuk gibi kulaklarimi kapatmis kosede bekliyorum endise icerisinde. Beni benden kurtamaya calisiyorum

Standart